Cerkiew z Żegiestowie

Cerkiew z ŻegiestowieTuryści przyjeżdżający do Żegiestowa- Zdroju szukają tu często zabytkowej cerkwi. Jednak niewielu zdaje sobie sprawę, że aby ją odnaleźć trzeba przejść do następnej miejscowości – Żegiestowa, któremu często dla odróżnienia od uzdrowiska dodaje sie przydomek „wieś”.

Ta dawna łemkowska wioska powstała w końcu XVI wieku w kluczu dóbr biskupów krakowskim – tak zwanym Państwie Muszyńskim. Już w XVII wieku istniała tu drewniana cerkiew, która jednak w niedługim czasie spłonęła. Kolejna murowana budowla została wzniesiona w końcu XVII wieku, ale także do naszych czasów nie dotrwała. Można za to zobaczyć jej ruiny przy drodze prowadzącej na Palenicę. Po zakończeniu I wojny światowej wybudowano nową, większą, murowaną cerkiew pod wezwaniem świętego Michała Archanioła. Po wysiedleniu ludności łemkowskiej po II wojnie światowej w ramach Akcji „Wisła” opuszczona cerkiew została przekazana parafii rzymskokatolickiej i funkcjonuje obecnie jako kościół pod wezwaniem świętej Anny.

Żegiestowska świątynia nie jest typowym przykładem budownictwa cerkiewnego tych terenów. Wiąże się to przede wszystkim z faktem, że powstałą dość późno jak na tutejsze warunki oraz, że ówczesny Żegiestów jako uzdrowisko był stosunkowo dobrze rozwinięty w porównaniu z innymi łemkowskimi wioskami.

Cerkiew zbudowana jest na planie krzyża greckiego, z kamienia oraz cegły. Nawa, a właściwie skrzyżowanie nawy głównej z nawą poprzeczną, prezbiterium oraz babiniec zwieńczone są blaszanymi kopułami osadzonymi na wydłużonych, drewnianych, wielokątnych tamburach. Ich szczty zdobią niewielkie makowiczki.

Wyposażenie świątyni nie wskazuje na jej wcześniejszą przynależność do Kościoła Wschodniego. Zachowały się tylko dwie niewielkie ikony. Poza nimi ołtarze, obrazy i rzeźby są nowe i nawiązują do tradycji rzymskokatolickiej.

Choć Żegiestowska cerkiew nie przedstawia oszałamiającej wartości historycznej to jej przepiękne położenie w dolinie Żegiestowskiego Potoku sprawia, że jest jedna z głównych atrakcji miejscowości i nie można jej pominąć w wędrówkach po okolicy.